There are no coincidences in the universe.

Solitary Animal: Untitled

Tuesday, February 06, 2007

Untitled

















ความทรงจำหก-
งันเหงาเศร้าถึงเธอแม้ในฝัน
ถึงกระนั้นก็ยังมิหักหาย
ทะเลดาวพร่างพราวพรรณราย
หรือประกายตาเธอกระพริบเยือน

- สุริยฉัตร ชัยมงคล

7 Comments:

Blogger solitary animal said...

จากหนังสือ 'พันธนาการดอกไม้'ของผู้ชายคนหนึ่ง

Tuesday, February 06, 2007 4:24:00 PM  
Blogger solitary animal said...

แต่ตอนนี้มันเป็นของผู้หญิงคนหนึ่ง

Tuesday, February 06, 2007 4:25:00 PM  
Blogger solitary animal said...

มีอีกๆ


-พจนาลัยแห่งดอกลั่นทม

ความในใจมากมายยังไม่สิ้น
ก็ต้องบินตามปีกเหยี่ยวไปแล้วหนอ
ไปก็ไป,ถึงใช้ชีวิตยังไม่พอ
น้ำตาคลอ,ก็เช็ดเสีย น้ำตานั้น

เมฆเอย ตามตะวันไปถึงไหน
ฟ้าไกล ทะเลกว้างมาคว้างฝัน
จะไปกับ เพลงพญาโศก ไปกับควัน
ตามไปเก็บแววตะวันอย่างตรอมตรม

ดอกเอย...
เจ้าดอกลั่นทม
เหลือแต่ฝันไว้ให้ชม
จะลอยลมไปแล้วเอย

Tuesday, February 06, 2007 11:19:00 PM  
Blogger solitary animal said...

เอาอีกๆ (แต่บทนี้ไม่ทราบว่าอยู่ในเล่มไหน ไม่ได้อยู่ใน 'พันธนาการดอกไม้')


ความเหงาคืออะไรใครรู้บ้าง
คืออ้างว้างแห่งหมอกห่มดอกหญ้า
คือพญาเหยี่ยวโดดเดี่ยวเหินฟ้า
คือสายธาราระรินไหลเรื่อยไป..

คือเทวาลัยร้างกลางป่า
คือหยาดน้ำตาบนกลีบดอกไม้หมองไหม้
คือแววตาผู้เฒ่าที่นั่งผิงไฟ
คือหัวใจดวงหนึ่งซึ่งเดียวดาย..


โหยยย กำซาบๆๆ

Wednesday, February 07, 2007 9:54:00 AM  
Anonymous Anonymous said...

ชอบใจสองบาทหลัง...

...คือแววตาผู้เฒ่าที่นั่งผิงไฟ
คือหัวใจดวงหนึ่งซึ่งเดียวดาย..

Wednesday, February 07, 2007 11:02:00 AM  
Blogger blue sea said...

ซึ้งกินในดีจริงๆ ความเหงากับอารมณ์ที่อ่อนไหวมันมักจะอยู่คู่กันจริงมั้ย?

Thursday, February 08, 2007 1:22:00 PM  
Blogger solitary animal said...

หยิบมาฝากให้กำซาบกันอีก :)


จะอย่างไรก็เป็นความอบอุ่น
เป็นความละมุนละไม เป็นความฝัน
เป็นหลายสิ่งหลายอย่างซึ่งรวมกัน
ทำลายความนิรันดร์แห่งตรวนเดียวดาย

แต่แล้วดอกไม้ก็ร่วงหล่น
ความฝันระเหหนได้แลหาย
เยือกหนาววาวน้ำค้างพร่างพราย
ฉะนี้, ลำนำพรรณรายจึงวายแวว


'แต่แล้ว'
สองพันห้าร้อยสิบเก้า

Sunday, February 11, 2007 7:45:00 AM  

Post a Comment

<< Home

Gabu on Facebook